Krzemionka SiO2-, kwas krzemowy H2SiO3, krzemiany SiO32- oraz w wielu innych związkach występuje krzem zarówno w wodzie morskiej jak i słodkiej. Substancje te występują w małym stężeniu i są nietoksyczne.

Krzem nie miałby wększego znaczenia dla akwarystów, gdyby nie fakt, że drobne glony jednokomórkowe, okrzemki, wykorzystują go do budowy skorupek ochraniających poszczególne komórki. Obecność większej ilości okrzemek można łatwo zauważyć jako szarobrunatny osad na kamieniach i szybie w akwarium. Naturalnym zjawiskiem w nowo założonych akwariach morskich jest masowy "zakwit" okrzemków (Diatoma) na skałach i żwirku akwariowym. Okrzemki pojawiają się jako gatunki pionierskie i są obecne od kilku dni do dwóch tygodni aż wyczerpią cały zapas krzemu rozpuszczonego w wodzie. Później ustępują miejsca innym organizmom.

Zakwit Diatom w dojrzałych akwariach jest spowodowany dwoma czynnikami:
1. Zawartość związków krzemu jest ciągle wystarczająca do rozwoju okrzemków.
2. Brak jest w środowisku innych mikroorganizmów, które nie konkurowałyby z okrzemkami i hamowałyby ich rozwój.

50 testów.

Cała ożywiona materia, rośliny i zwierzęta zawierają około 1% fosforu w formie jonów fosforanowych P043-. Podczas każdorazowego karmienia wprowadzamy do wody te jony. Także podczas rozkładu materii organicznej jony fosforanowe są uwalniane do wody. W naturze, w wyniku naturalnego cyklu obiegu fosforu, stężenie tego związku jest stosunkowo niskie. Fosfor jest wykorzystywany przez rośliny jako nawóz i zazwyczaj występuje w niedostatku.

W akwarium znaczne zagęszczenie ryb, częste karmienie i nieproporcjonalnie mała obsada roślin powodują, że stężenie fosforanów jest zbyt duże, aby rośliny mogły je rozłożyć. Kumulacja fosforanów w wodzie prowadzi do rozwoju sinic i glonów nitkowatych. Ponadto u koralowców następuje degeneracja symbiotycznych glonów zooxantelli, która może doprowadzić do śmierci tych bezkręgowców. W akwariach rafowych należy badać stężenie fosforanów raz na tydzień, a wynik testu powinien dawać maksymalnie 0.3 ppm. Wyższe stężenie nie zagraża bezpośrednio ani rybom słodkowodnym, ani morskim. Jest jednak niebezpieczne dla bezkręgowców i prowadzi do znacznego rozwoju glonów.

60 testów.

Bakterie tlenowe z rodzaju Nitrosomonas utleniają amoniak do azotynów N02-. Azotyny są tylko trochę mniej toksyczne niż amoniak NH3-, ale w dojrzałym filtrze biologicznym przy udziale bakterii z rodzaju Nicrobacter są szybko przekształcane w stosunkowo mało toksyczne azotany N03-.

Nowe akwaria
W nowo założonych akwariach wysokie stężenie azotynów jest sytuacją normalną. Bakterie z rodzaju Nitrosomonas rozpoczęły proces nitryfikacji amoniaku i przekształcają go w azotyny, ale przy małej ilości Nitrobacter, nie zostają one przekształcone w azotany.

W nowych akwariach zaleca się badać stężenie azotynów codziennie przez okres co najmniej dwóch tygodni. Wyniki w połączeniu z wynikami testu na zawartość amoniaku dadzą nam obraz, czy możemy bezpiecznie zasiedlać akwarium nowymi rybami. Po tym okresie szczególnie w akwariach morskich należy badać stężenie azotanów.

Dojrzałe akwaria
W takich akwariach azotyny badamy wtedy, gdy podejrzewamy, że filtr biologiczny może nie funkcjonować poprawnie. Po długim okresie czasu gdy filtr jest przepełniony dochodzi do niedostatku tlenu, a to prowadzi z kolei do wzrostu stężenia azotynów. Pojawić się może także amoniak, więc warto badać także stężenie tego związku.

80 testów.

Amoniak wydzielany przez ryby jest utleniany przy udziale bakterii tlenowych do azotynów N02- a następnie do azotanów N03-. W naturze, w pełnym cyklu azotowym rośliny wykorzystują azotany jako nawóz. Stąd w czystych zbiornikach wodnych stężenie azotanów jest bardzo małe. W akwarium powstaje raczej jednokierunkowy obieg azotu. Rośliny z racji ich ilości nie są w stanie wykorzystać nadmiaru azotanów. Związek ten kumuluje się w wodzie akwariowej do ilości nie spotykanej w naturze.

W akwarium morskim-rafowym koralowce i inne bezkręgowce reagują stresem na wysokie stężenie azotanów i czasem giną. Azotany będące nawozem dla roślin są szczególnie łatwo dostępne dla nieporządanych sinic i glonów nitkowatych. Wysokie stężenie azotanów stresuje i osłabia ryby czyniąc je podatnymi na infekcje pasożytów.

Zawartość azotanów należy badać co tydzień. Dotyczy to szczególnie akwariów morskich. W akwariach rafowych koncentracja azotanów powinna być utrzymywana poniżej 20 ppm, ale naleźy dążyć do tego, aby jego stężenie spadło do zera. Większość organizmów rafowych nie toleruje azotanów ponieważ na rafie koralowej, od milionów lat zawartość tego związku jest na minimalnym poziomie. Chociaż ryby słodkowodne i morskie tolerują koncentrację ponad 100 ppm, to wysokie stężenie azotanów stresuje i osłabia je, stymuluje także rozwój glonów.

60 testów.

Amoniak powstaje w wyniku rozkładu materii organicznej przez żywe organizmy (ryby, bakterie) i jest uwalniany bezpośrednio do wody. W roztworze występuje w dwóch formach: toksycznej NH3- oraz mniej szkodliwej NH4+. Stosunek tych dwóch form zależy od pH i temperatury. Test Red Sea mierzy zawartość obu form amoniaku. W akwarium przeważa amoniak w formie mniej szkodliwej NH4+, jednak podczas wzrostu pH przekształca się on w toksyczny NH3-. W konsekwencji, w akwariach morskich o pH 8.1-8.4 zawartość amoniaku stanowi poważniejszy problem niż w akwariach słodkowodnych o pH około 7.0. Zawartość amoniaku na poziomie 0.01 ppm jest szkodliwa dla większości ryb, przy czym zawartość 0.1 ppm jest zabójcza dla niektórych gatunków.

Kiedy badać zawartość amoniaku?
Nowe akwaria.
W nowo założonych akwariach zaleca się badać stężenie amoniaku codziennie podobnie jak pH i temperaturę przez dwa do czterech tygodni. W takich zbiornikach poziom amoniaku jest szczególnie wysoki. Spowodowane jest to małą wydajnością filtra biologicznego, w którym bakterie nitryfikujące dopiero się osiedlają oraz wprowadzaniem nowych gatunków zwierząt.

Dojrzałe akwaria
Nawet niski poziom amoniaku stresuje i osłabia ryby, które stają się podatniejsze na infekcje pasożytów. Objawy zatrucia amoniakiem to min.: gwałtowne ruchy ryb (paniczne), szybkie ruchy pokryw skrzelowych, wyskakiwanie z wody, zmiany na skórze i skrzelach, blaknięcie kolorów. Jeżeli zaobserwujemy jeden z tych objawów należy zbadać poziom amoniaku. W starszych zbiornikach stężenie amoniaku może rosnąć, gdy populacja bakterii nitryfikujących się zmniejszy np. po podaniu lekarstw, lub gdy filtr jest przepełniony.

45 testów.

pH jest bardzo ważnym parametrem w biologii organizmów wodnych. Określa kwasowość lub zasadowość wody. Skala pH ma 14 stopni: 0 - najbardziej kwaśna, 7 - obojętna, 14 - najbardziej zasadowa. Różnica jednego stopnia pH np. od 7 do 6 oznacza, że woda staje się 10 razy bardziej kwaśna.

Dzięki swojemu składowi chemicznemu, woda morska może przyjąć większą ilość substancji kwasowych bez wyraźnej zmiany pH. Substancje odpowiedzialne za to nazywamy buforami. Zdolność roztworu wodnego do zachowania stałego pH pomimo dodawania kwasu lub zasady nazywamy pojemnością buforową. Opierając się na metodach pomiaru pojemność buforową nazywamy także alkalicznością wody morskiej. W literaturze alkaliczność określa się jako twardość węglanową lub "KH bufor węglanowy". Pomiar tych wartości opiera się na tych samych zasadach co w niniejszym teście.

pH i alkaliczność
pH naturalnej wody morskiej waha się w światowym oceanie między 8.1 - 8.4. Jednak nie odnotowuje się lokalnych zmian pH. Właśnie bufory (głównie dwuwęglany) odpowiadają za stałość pH. Z racji wielkości oceanów, buforów tych jest prawdopodobnie niewyczerpany zapas: oceany mogą przyjąć duże ilości kwasów bez zmiany pH. W odróżnieniu do oceanu, pojemność akwarium jest ograniczona, a co za tym idzie także pojemność buforowa. Ponieważ ryby wydzielają sporo kwasów a bezkręgowce i glony wapienne wykorzystują substancje buforujące (dwuwęglany), w pewnym momencie pojemność buforowa może zmaleć i pH może także gwałtownie spaść. Stanowi to poważne zagrożenie dla organizmów w akwarium.

Alkaliczność mierzy się w mval/dm3 (meq/l). Alkaliczność naturalnej wody morskiej wynosi średnio 2.5 mval/dm3 i taki sam poziom powinna mieć woda w akwarium morskim. Częstym symptomem niestabilności pH jest stres. Prowadzi on do zmniejszenia odporności ryb na infekcje.

W akwarium morskim zaleca się badać pH i alkaliczność raz na tydzień.

Uwaga:
Wskaźnik pH (7.4-8.6) zawiera błękit bromotymolowy - powoduje podrażnienia oczu. W przypadku kontaktu z okiem natychmiast płukać dużą ilością wody i skontaktować się z lekarzem.

Wskaźnik alkaliczności zawiera zieleń bromokrezolową - powoduje podrażnienia oczu, trujący. W przypadku kontaktu z okiem natychmiast płukać dużą ilością wody i skontaktować się z lekarzem. Po połknięciu skontaktować się z lekarzem.

Marine Success Buff zawiera wodorowęglan sodu - powoduje podrażnienia oczu. W przypadku kontaktu z okiem natychmiast płukać dużą ilością wody i skontaktować się z lekarzem.

pH - 100 testów
Alk - 60 testów